Gedichtenoverzicht van Marts poëziehuis
Welkom in het poëtisch archief van Marts poëziehuis te Amsterdam. Hier vind je een zorgvuldige selectie van sonnetten, vrije verzen en beschouwingen over liefde, vergankelijkheid, de wereld om ons heen en geschiedenis. Lees hieronder direct het nieuwste gedicht of verken de verschillende categorieën.
(Ik ben na het aanschaffen van dit huisje nog maar net begonnen aan de inrichting ervan, dus u zult even geduld moeten hebben om het in zijn volle glorie te zien. Desondanks bent u ook nu al hartelijk welkom...
Wilskrachtige kwatrijnen
Ik houd je leven hoog in mijn kwatrijnen,
je zal er altijd in blijven verschijnen
zoals je was voor je gruw’lijke kwijnen,
de kanker, je begon te ondermijnen.
Een leven langs geleidelijke lijnen
op diverse momenten en terreinen,
dat kun je zeker zeggen van het mijne,
nu ik er zo mijn licht over laat schijnen.
Maar er was ook veel dat heftig deed schrijnen,
zoals het zien van ondraaglijke pijnen
bij mijn beminnelijkste serafijnen.
Hoe kom ik daarmee ooit nog in het reine?
Daarom zal ik je nooit laten verdwijnen
en steeds opnieuw herscheppen in kwatrijnen
als deze om zo de bres te verkleinen
tussen levens met domme pech en veine.

Laatst gepubliceerd: Sterrenpaar
Op deze pagina ga ik mijn oude en nieuwe gedichten succesievelijk invoeren de komende tijd. Er kan dus wel tijdje overheen gaan vóór alles wat ik hier kwijt wil er ook daadwerkelijk staat. Ik ga proberen om in elk geval hier dagelijks wat te plaatsen, een extra reden om vaak bij me op bezoek te komen.....
Sterrenpaar
Alles had ze, alles om van te houden,
maar ze zag haar kwetsbaarheid als gevaar,
toch kregen zij het samen voor elkaar,
dat ze zich finaal aan hem toevertrouwde.
Het is nu drie jaar terug dat ze trouwden
op het terras van café Boulevard.
Van huis uit rooms voor een profaan altaar,
zo smeedden zij daar een band met het oude.
Zo anders waren ze, maar ook hetzelfde,
in tijd, plaats en handeling totaal één,
gewaagd aan elkaar waarbij hij alleen
in zinnelijkheid het onderspit delfde
misschien, want hun grote specialiteit
was het spelen van de werkelijkheid.

Klassieke sonnetten en vaste vormen
Klassieke sonnetten vormen het hart van dit huis: vormvast, ritmisch en muzikaal. Hier verzamel ik mijn vaste verzen over de liefde, herinnering, vergankelijkheid en stil verlies. Elk gedicht zoekt binnen de kaders van het metrum naar een zuivere snaar en biedt een moment van rust en herkenning in het hedendaagse bestaan.
LOLA
Ze zat bevallig onder een pergola,
terwijl ze zichtbaar genoot
van het boekje op haar schoot,
dat hij toeschreef aan Emile Zola.
Ze zei: “Noem me maar Lola,”
nadat hij enigszins rood
haar wat te drinken aanbood
en zij koos voor een flesje Cola.
Het deed hem denken aan een lied
van zo’n twintig jaar geleden
over een ongedachte travestiet,
die na het obligate overreden
haar of zijn aanbidder achterliet
met de pijn van wat zij nimmer deden.
Het gedicht "Rijpe liefde" heb ik geschreven op Wils verjaardagskaart van 6 februari van dit jaar (2026). Op dat moment wisten we nog geen beiden dat ze nog maar een week of 5/6 te leven had. Daarmee wordt het eerste kwatrijn heel schrijnend, terwijl het binnen het geheel naar de situatie verwijst van voor wij elkaar vonden in onze grote liefde en alles dus voor de boeg hadden.....

Moderne gedichten en vrije verzen
Naast de klassieke traditie is er volop ruimte voor beweging en vormvrij experiment. Vrije verzen, variaties op het sonnet, een vorm van dagboekgedichten en uiteraard pulku's vangen de alledaagse verwondering en persoonlijke levenslijnen.
Later
Ik dacht dat het grote al voorbij was,
dat het leven zijn hoogste woorden
allang gesproken had.
Er waren kamers geweest,
en vertrekken,
handen die ik had moeten loslaten
terwijl ik nog niet wist
dat er toch nog andere zouden zijn.
Toen kwam jij.
Niet als een belofte
die nog vervuld moest worden,
maar als iets wat al wel bestond
en wat nu pas kon worden.
Ik, die als een wonder aanbelde,
werd open gedaan,
wist wat liefde was,
begon opnieuw met het woord
dat ik het langst had bewaard.
Vandaag (21 oktober 2026) is Roel 41 jaar geworden en ik heb speciaal voor zijn verjaardag het volgende (moderne) gedicht geschreven, dat teruggrijpt op het gedeelde van Ellen op de dag van haar overlijden, waarbij wij 's avonds met ons tweeën in de sneeuw haar in een lijkwagen de straat zagen uitrijden....
Maak jouw eigen website met JouwWeb