De rommelkamer van thema's
Welkom in de meest intuïtieve hoek van Marts poëziehuis. Hier dwalen beelden, flarden tekst en gedichten door elkaar heen. Van het ritme van Amsterdam tot intieme observaties en toevallige vondsten: een vrije verzameling van alles wat verwondert.
De foto hieronder op ik zojuist geüpload naar www.tuinvoorallezielen.nl en zal op zondag 1 november aanstaande een plaatsje krijgen bij het herdinkingsmoment voor alle recent overledenen op de Oosterbegraafplaats. Het is een initiatief en geschenk van de gemeentelijke begraafplaatsen van Amsterdam aan de nabestaanden, die daarbij ook een bloembol kunnen planten...
Ik moest ineens ook weer denken aan de woorden die ik sprak bij Wils graf op 26 maart, toen we daar met ons allen stonden. We hadden daarvoor op de klanken "Days" (De live Glastonburyversie) de aula verlaten en haar begeleid naar haar laatste rustplaats. Bovenstaande foto stond al bij het graf op de grond. Van de uitvaartplechigheid in de aula is een video-opname gemaakt, van het afscheid bij het graf resten slechts de volgende woorden en gedichten van mij.....
Onderstaande is nog volop in bewerking...
Hieronder geef ik min of meer integraal de complete bundel weer die ik zo'n 10 maanden na Ellens overlijden op 8 februari 2021 klaar had om als kerstcadeautje aan de kinderen en kleinkinderen te geven.....
Mart Pullens
ELLEN
Liefde in verzen
Amsterdam 2021
Lieve kinderen en kleinkinderen,
Jullie zijn niet van je vader, opa gewend dat hij in
bundeltjes als dit meer schrijft dan de gedichtjes, maar omdat de aanleiding voor deze bundeling zo gedenkwaardig en verdrietig is, Ellens overlijden begin dit jaar, wil ik er vooraf toch iets meer over zeggen. Jullie moeten trouwens niet denken, dat ik op het punt sta haar snel te volgen, althans dat hoop ik niet, maar als de natuur haar natuurlijke verloop heeft dan zal ik de eerstvolgende zijn die vertrekt en daarom wil ik jullie dit heel graag nalaten.
Jullie moeder en oma Ellen was er één uit duizenden, wat
zeg ik, ze was er één uit miljoenen, het bekende lot uit de loterij en wij hebben allemaal het geluk gekend van haar te kunnen en te mogen houden. En het is heel mooi en troostend om te weten, zo vertelde ze me nog een paar dagen voor haar dood, dat dat omgekeerd ook zo was. Hoewel Ellen en ik niet om woorden verlegen zaten, spraken we de woorden “Ik hou van jou,” te weinig tegen elkaar en jullie uit, maar daarmee was het er niet minder om. Integendeel, we waren gek op elkaar en gek op jullie en het is voor mij bijzonder fijn te kunnen voelen, dat jullie daarin niet anders zijn. De gedichten, teksten, die jullie in dit bundeltje lezen, geven een beeld van hoeveel ik voor haar voelde en nog voel, van het moment dat we elkaar voor het eerst zagen tot op de dag van vandaag. De meesten van jullie – want, lieve kleinkinderen, jullie zijn met zijn vijven in de meerderheid – zullen veel nog niet
kunnen begrijpen van wat opa Mart hier allemaal uit zijn pen
heeft laten vloeien, maar er komt een tijd – ik hoop niets liever – dat jullie dat wel zullen doen en dat jullie dan net zoiets moois mag overkomen als wat mij is overkomen met oma Ellen.
Over zo'n anderhalve maand is het alweer een jaar geleden dat we Ellen definitief moesten loslaten en liefdevol afscheid van haar namen op de Nieuwe Ooster. Mijn liefde voor haar heb ik daar zo goed en mooi mogelijk onder woorden proberen te
brengen. Ik heb dat eigenlijk met tussenpozen (er waren periodes dat er vanwege drukke bezigheden nauwelijks tijd
overbleef om te dichten) ons hele gezamenlijke leven lang
gedaan. Ellen is altijd mijn muze geweest. Het eerste gedicht
“Zon” heb ik geschreven in de tijd dat we veel samenwerkten
in onze studietijd, maar nog niet samen waren; het laatste
sonnet “Late zon” is pas ongeveer een maand jong. Ik hoop
van harte dat jullie de Ellen van wie ik zoveel heb gehouden
uit mijn woorden een beetje voor je zien oprijzen en dat het
dan net is of ze er weer even is, of ze weer even onder ons is.
Heel vroeger heb ik heel streng in een god geloofd – jullie zien
dat ik god met een kleine letter schrijf, van dat oude geloof is
namelijk niets meer over, schrijf ik met een knipoog – maar
al heel lang inmiddels houd ik rekening met net zoiets
onbestemds als god, het lot namelijk, wat het leven medebepaalt (en wat je ook niet met een hoofdletter schrijft, weer die knipoog). Dat lot heeft Ellen en dus ons dit jaar zwaar
getroffen, maar dat is niet iets om boos over te worden, dat
heeft geen zin. Als er iets is waar ik dit jaar ondanks het
verdriet achter ben gekomen dan is het dat gezondheid heel
belangrijk is in het leven, maar dat 'houden van' nog veel en veel belangrijker is en dan doet het er eigenlijk niet toe of dat dan lang of kort is. Dat laatste, de duur, wordt inderdaad bepaald door de gezondheid, maar de kwaliteit, de intensiteit, het geluk is afhankelijk van het het 'houden van', de liefde.
David, Linda, Isabel, Roel, Robin, Jayden, Lauren, Declan en
Sebastian, ik wens jullie er een leven vol van!
Zon
De helblonde zon van de dag
gaf je schoonheid stralen en een
gouden warmte ging door me heen
toen ik je voor 't eerst zo zag.
Mistgrijs werd de dag nacht
als je niet op kwam dagen
en ik met ongekende vragen
aan leven zonder jou dacht.
Windstil stijg ik wolken door
om banen van liefde voor
je te beschrijven altijd.
Stormachtig zie ik je komen
en verzoen me in m'n dromen
met 'n nieuwe werkelijkheid.
Verlangen
Ver glinstert blank water,
onaantastbaar ver.
Laat er
zon en maan en ster
in je mengen als ik kom ..... later.
Naakt, me ononderbroken lang
aan je paren
daar en
al je grootheid ervaren,
onbevreesd, in een tintelende zwanenzang.
Brug
In je ogen over 'n toch niet zo breed
water zie ik 't bruggetje weer.
Gevoelens drijven er op en neer
sinds 'n trein voorbij reed.
Met 't water voelde ik me deinen
in je ogen toen m'n hand
om de jouwe sloot en 'n band
ontstond die nooit zal verdwijnen.
't Is al donker als ik in bed
aan de overkant je silhouet
zie. Je wenkt me zacht,
maar als ik over de brug wil gaan,
rijdt m'n trein van je vandaan
en wacht me de twijfel van de nacht.
Komeet
'n Tijdrovend spel ?
maar donker staar ik
de inktzwarte nacht in.
'n Verleden-heden-toekomstbegin
kruip langs m'n leden. Ik knik
naar de knipogende sterren
en zweef losgemaakt,
want zielsnaakt,
in 'n ruime, verre
tovenaarsmantel. Plots- eling, als gezonden door 'n verre hand scheur jij, komeet, het linkerpand en boort je in m'n lots- bestemming. Je aanwezigheid is 'n druppel zweet die tergend langzaam, koudheet
langs m'n rug omlaag glijdt.
Je licht weet m'n blik gevangen. Jouw stille geluid huivert mijn witte huid, tijdloos raak ik bevangen
in die oneindige tel
Liefde
Je ligt in je meest opwindende naakt
half onder het opengeslagen laken.
Ik zou je nog zo graag aan wille raken,
maar de ochtend is niet voor ons gemaakt.
Sinds lang heb ik de pogingen gestaakt
op zo'n zoet moment je wakker te maken,
want waarover we ook allemaal spraken,
over niets was ik minder welbespraakt.
Alleen liefde van een hogere orde weerstaat het meest verleidelijke naakt in de schemering van de dageraad.
Zo balancerend tussen droom en daad
bedenk ik, net voor je schuchter ontwaakt,
dat ik samen met je oud hoop te worden.
De liefde van de man
Ik room je borsten af met culinaire ogen,
zie hoe je je geurige vlees opnieuw bedruipt
en terwijl het bloed weer waar het niet gaan kan kruipt,
droom ik van maaltijden, bourgondisch lang vervlogen.
In al die jaren hebben ze me nooit bedrogen,
je ogen, waarin mijn Lucullus haast verzuipt.
Eventjes weet ik niet meer wat er in me sluipt,
wanneer je gebaart de ovenstand te verhogen.
Je smelt al op mijn tong zonder de extra hitte,
nu je kruidige geur mijn papillen verleidt.
Geen van je rijpe vruchten hoef ik te ontpitten,
je hebt ze immers met de grootste zorg bereid.
Bedreven ontkurk ik wijn van de beste druiven,
je tafel is gedekt, ik hoef slechts aan te schuiven.
Passievrucht
Gretig bespied ik je verhevigde lijnen,
blossen kleuren vaag het verhitte gelaat,
nog zijn we in die zoete, lijfelijke staat
die niet op stel en sprong vermag te kwijnen.
Dat was slechts kort als ondeelbaar bestaat
en vergankelijkheid voor even doet verdwijnen,
herneemt zich in het jouwe en het mijne,
waarbij het onze tot herinnering vergaat.
De smaak naar meer is enkel nog zucht,
zwellend tot een laatste, lichte streling:
node ondergaan we de zekere deling
in het besef – dat is immers de speling
der natuur en van het lot – dat het genucht
ons weldra weer doet eten van de passievrucht.
8
9Harde schijf
Ik zou je nog eenmaal willen penetreren,
maar je oude lichaam is al koud en stijf
op de gedachte aan het lekkere wijf
dat je was, zal ik vanaf nu moeten teren.
De verslaving van het aloude begeren
sla ik zorgvuldig op op de harde schijf
van het restant aan leven in vol bedrijf,
waartegen ik me voortaan alleen moet weren.
Wetend dat we tot stof zullen wederkeren,
werd ons aards geluk een te kort verblijf,
waarbij de hete nachten van lijf aan lijf
deze waarheid nooit hebben kunnen bezweren.
Nu de woorden zo voor me op het scherm staan,
kan ook ik straks schuldeloos tot stof vergaan.
10
Vrucht
De geluidloze lach van je huid
die alles overstemt,
maakt me buit;
getemd,
maar ongeremd
pluk ik het fruit
van onder je hemd
tot ik op de kern ervan stuit.
Kruisbestuiving is natuurlijk evenmin
vanzelfsprekend als de vrucht van hete min.
11De zilveren jaren
Pour Elle(n)
Hoe we elkaar bloot fotografeerden,
Ons mengden in het mediterrane blauw.
Hoe we haast dagelijks Grieks dineerden,
Een parasol ‘versierden’ voor dag en dauw.
Hoe we van elkaar de liefde leerden,
Jij wat van mij en ik zoveel meer van jou.
Hoe een kind ons leven sublimeerde
En nog een ’n rijkeluiswens vervullen zou.
Met iets van die sfeer waarmee het begon,
Vieren we hier onze zilveren jaren
Van veel lief, wat leed en eeuwige trouw.
Maar naast de rijkdom die ik bij je gewon,
Heb ik nooit iets mooiers mogen ervaren
Dan dat ik je man was en jij mijn vrouw.
De zoete stilte oorverdovend noemen
zou in strijd zijn met de werkelijkheid,
ik hoor wel degelijk insecten zoemen
en cigales musiceren altijd.
Doch die geluiden kunnen niet verbloemen,
dat mijn grootstedelijkheid hier gedijt,
in dit oord dat ik niet genoeg kan roemen
om zijn serene rust en vredigheid.
De late zon beschijnt de groene flanken
van les montagnes sont belles autour,
ik denk aan Ferrats zoetgevooisde klanken
en ben voor even net zo'n troubadour,
die al dichtend het leven wil bedanken
voor een vrouw als jij, toujours mon amour.
12
13Oma
Al haast 40 jaar word ik naast je wakker,
of jij naast mij, als je wat eerder bent.
Het leven heeft ons met elkaar verwend
in ouderschap en arbeidzaam gejakker.
Sinds kort is ons tijdschema wel wat strakker,
er wordt weer druk gekropen en gerend.
We komen wat moeizamer overend
en voelen ons nu en dan ook wat brakker.
Maar als onze kleine man arriveert
en zijn armpjes lachend naar ons uitstrekt
en telkenmale weer wat nieuws ontdekt,
dan is er niets wat ons nog dreigt of deert.
Ook als oma blijf jij mijn liefste schat,
met jou heeft iedere dag zin gehad.
14
Herfstlied
Net opgestaan met nog gesloten ogen,
ik was weer veel te laat naar bed gegaan,
zet ik instinctief de radio aan,
de thermostaat hoef ik niet te verhogen.
Het leven heeft ons gewikt en gewogen,
we koesteren een lief, vredig bestaan
ver van de dagelijkse waan vandaan,
waarin we zo lang werden meegezogen.
Nu het grauwe najaar zich weer opricht
en over wijn en wild begint te zingen,
open ik mijn ogen in dit gedicht:
ik observeer het zuivere gewicht
van het levenspad dat wij samen gingen,
zie gulzig uit naar wat nog voor ons ligt.
15Ons robijnen huwelijk
Waar werd oprechter trouw dan tussen mij en jou
ooit eerder in deze prachtige stad gevonden?
Eigenlijk alleen bij Gijsbreght en zijn vrouw
door Vondel fraai verwoord de wereld ingezonden.
Hier ontmoette ik jou, de liefde van mijn leven,
hier doorboorden Amors pijlen mijn tere hart,
hier hebben wij onze eigen romance geschreven,
hier werd jij mijn Ellen, hier werd ik jouw Mart.
Toch zouden we ergens anders met elkaar trouwen
na ruim twee jaar leven in concubinaat.
In een van Krophollers mooiste gebouwen,
het raadhuis van Waalwijk aan de Grotestraat.
Want dat je het moet leren op een oude fiets,
heb jij, Ellen, juist daar aan den lijve ondervonden.
Op die van mijn moeder gebeurde namelijk iets,
dat mij acuut toegang verschafte tot je sponde.
Maar genoeg hierover, er zijn immers kleintjes bij,
die van hun oma en opa niet hoeven weten,
hoe zij lang geleden hun dagen met vrijerij
en andere strapatsen hebben gesleten.
Veertig jaar huwelijk heeft ons heel veel gebracht,
te veel om in een bruiloftsdicht te beschrijven,
doch de rijkdom van een schitterend nageslacht
kan en mag hier niet onbesproken blijven.
De weg van de GU, waar we Nederlands studeerden
met de achttiende eeuw als specialiteit,
via Hoorn waar ik dat mooie vak doceerde
naar ons onderwijsgezin, stemt tot dankbaarheid.
Dankbaarheid die alleen nog maar is toegenomen
met vier prachtige kleinkinderen om ons heen.
Dat dit allemaal uit ons voort heeft mogen komen,
geeft nog meer glans aan deze dag van de rode steen.
En waar anders kan zo'n robijn nu mooier gloeien
dan in dit warme gezelschap op een dito boot?
In de stad waar IJ-stroom en Amstel samenvloeien,
varen wij vandaag rond in haar o zo warme schoot.
Blij en dankbaar jullie hier te mogen begroeten,
heffen wij het glas op de liefde en elkaar
Moge het vervolg van ons aller levensroute
veel geluk en gezondheid brengen, jaar na jaar!
16
17 Epigram
Onaanvaardbaar sterven
Mijn ego dacht genoeg te hebben aan één e,
maar daarmee maakt mijn eega korte metten.
Door een extra e voor ega te zetten
staat mijn ego voor eens en altijd op plaats twee.
Weet toch dat ik je missen zal
als het laatste licht je lichaam
streelt en de nacht met stille
wenk me je afscheid gebaart.
Weet ook dat ik je haten zal
als onmacht zich meester maakt
van mijn gekwelde wezen
waarin jij nooit afwezig bent.
En als ik dan de slaap niet vat,
weet dan dat het slechts wanhoop
is die me tot redeloosheid
beweegt en tot razernij ook
die niet verstomt als de ochtend
je de laatste eer bewijst.
18
19Pulku's Ellen
Voor Ellen
In jouw poppetjes
ga ik zelfs kopje onder
als ik pootjebaad
Kattebelletje
Lieve Elle(n)tje,
ik houd van je velletje
in flanelletje
Rijkeluiswens
Jouw jawoord en de
aangifte van haar en hem
ik teken er voor
Vaarwel
Al je geliefden
om je heen en toch eenzaam
dood doe je alleen
Onzegbaar veel
Honderduit wil ik
over je praten maar dan
doe ik je tekort
Ellen
Dat ik je alles
mocht zijn niets mooiers had je
me kunnen schenken
Stuk
Schoonheid vriendin bruid
moeder oma steun stut stoot
je was mijn alles
Foto
Jouw gezicht tot rust
zien komen was mijn mooiste
vakantiefoto
20
21Woorden
Ik mis de woorden
met je en die om uit te
leggen wie je was
Dakloos
Thuis was ik altijd
waar jij ook was dus ben ik
vanaf nu dakloos
We wisten elkaars
woorden al nog voor we ze
samen uitspraken
Laatste minuut
Je lichaam en geest
waren het eventjes niet
eens over je dood
Alleen
Zonder jou er gaat
geen dag voorbij dat ik me
niet zonder jou voel
Ondicht
Mijn pulku's vond je
helemaal niets en toch bleef
je van me houden
Je geheven arm
met Buitenvelderts pinkje
een laatste saluut
Respect
Nadat je heenging
wachtte onze klok precies
een uur met stilstaan
22
23Haar laatste douche
Late zon
De hoop dat een weldadige waterval
haar geteisterde lichaam nog kan ontzeren
blijkt een ijdele wal die geen schip kan keren,
laat staan wat haar naar haar einde voeren zal.
Toch kan de douche hem nog altijd inspireren,
ondanks de samenhang met dit tranendal.
Onder het stortbad vormt zich het piëdestal,
waarop hij haar in verzen laat wederkeren.
Het woekerende kwaad in al haar bloedstromen
maakt hun laatste douche samen tot een kwelling,
die ze met haar heroïsche instelling
bewonderenswaardig sterk weet door te komen.
In haar ogen vonkt zelfs nog een opwelling
bij het terloops beroeren van zijn zwelling.
Hoe de zon ook 's nachts oogverblindend kan schijnen
bewees jij vrolijk dansend bij het zwembad.
De zwaartekracht had op jou totaal geen vat,
je lach zal nooit meer uit mijn ogen verdwijnen,
want al is de foto bewogen en mat
en lijkt hij de jouwe ietwat te verkleinen,
ze stralen als de schitterendste robijnen,
waar je levenslust rijkelijk vanaf spat.
Elke zorgplooi zie ik erop gladgestreken,
smoorverliefd nam de natuur daarvoor de tijd,
tijd die ik toen en nu wel had willen smeken
de tred te vertragen tot in eeuwigheid.
Ons paradijs duurde steeds luttele weken
met een au revoir zonder blijvend afscheid.
(Ik raak er niet op uitgekeken.....)
24
25Met “Lola” op de Parnassus
Hoog in de bergen van het Berneroberland
smolten mijn eerste gevoelens van kalverliefde en de
muzikale klanken van Ray Davies samen. Erica heette
ze en Ray’s “I need you” op de koffergrammofoon
verwoordde mijn onuitgesproken hunkering. De grote
vakantie van 1965 had het gezin, waarvan ik deel
uitmaakte, naar het Zwitserse Kandersteg gevoerd.
Daar zocht het prille verlangen van het 13-jarige
jongetje in mij haar dagelijkse gezelschap. De andere
sekse verwierf zich vanaf toen een vast plekje in mijn
voornamelijk masculiene wereld. Grootgebracht in een
typisch mannengezin en onderricht op een echte
jongensschool was mijn visie op de wereld van de
vrouw beperkt gebleven tot mijn moeder, enige tantes,
een dienstmeisje en een enkele schooljuf. In de luwte
van de Blümlischalp ontloken die zomer de liefde voor
de vrouw, de hartstocht voor The Kinks en bij nader
inzien ook de passie voor de poëzie.
Nu ik, meer dan veertig jaar later, terugblik op
deze liefdes, dringt het besef tot me door, dat ik ze alle
drie trouw ben gebleven. Als ik in 1975, zo’n tien jaar na
Erica, dé vrouw van mijn leven heb gevonden, bied ik
haar met haar verjaardag een bundeltje gedichten van
eigen makelij aan. Het motto dat aan de gedichten
voorafgaat, heb ik ontleend aan de Preservation Act 2
van The Kinks. De meest moeizame van mijn drie
liefdevolle ‘relaties’ is die met de poëzie, niet zozeer
passief, maar wel actief. Het creëren ervan kende lange
periodes van droogte. De top van de Parnassus was dan
voor mij meestal in nevelen gehuld en mocht ik er al
een glimp van opvangen dan zonk de moed mij
doorgaans in de schoenen bij de gedachte aan een
eventuele beklimming. Uiteraard inspireerde de
vrouw van mijn leven me meer dan eens tot, in haar
ogen bij voorbaat geslaagde, pogingen de Parnassus
te bestijgen en ook onze kinderen vormden door de
jaren heen een ware stimulans, doch van een
permanent verblijf was nimmer sprake. Wel kon ik bij
tijd en wijle intens genieten van het schitterende
schouwspel dat zich daarboven ontrolde als de groten
uit de poëzie, onder wie Ray Davies, zich tot mij
richtten met prachtige teksten. Met een nummer als
“Celluloid heroes” veroverde Ray ook het hart van de
vrouw van mijn leven en onze kinderen. Toch was het
niet deze song die zo’n vijftien jaar geleden mijn
dichterlijke snaar weer eens beroerde. Neen, het lied
dat kan worden beschouwd als het grootste
commerciële succes van The Kinks, “Lola”, nam
destijds plotseling de schroom tot dichten bij mij weg,
hetgeen heeft geleid tot het schrijven van het
volgende, gelijknamige sonnet:
LOLA
Ze zat bevallig onder een pergola,
terwijl ze zichtbaar genoot
van het boekje op haar schoot,
dat hij toeschreef aan Emile Zola.
26
27Ze zei: “Noem me maar Lola,”
nadat hij enigszins rood
haar wat te drinken aanbood
en zij koos voor een flesje Cola.
Het deed hem denken aan een lied
van zo’n twintig jaar geleden
over een ongedachte travestiet,
die na het obligate overreden
haar of zijn aanbidder achterliet
met de pijn van wat zij nimmer deden.
Met dit stukje poëzie had ik weer voor heel even het gevoel
een eindje met Ray op te mogen lopen tegen de flanken
van de grote dichtersberg. Ook in de jaren die volgden,
bleef ik genieten van deze drie grote liefdes in mijn leven.
En nu aan de vooravond van het jaar 2007, nu de klanken
van de Top-2000 menige huiskamer, en dus ook de onze,
vullen, bedenk ik met grote dankbaarheid, dat het eeuwige
liefdes betreft.
Inhoud
1. Lieve kinderen en
kleinkinderen p. 1
2. Zon (1973/74) p. 3
3. Verlangen (1973/74) p. 4
4. Komeet (1973/74) p. 5
5. Liefde (1995) p. 6
6. De liefde van de man (1998) p. 7
7. Passievrucht (2001) p. 8
8. Harde schijf (2001) p. 9
9. Vrucht (2001) p. 10
10. De zilveren jaren (2002) p. 11
11. Pour Elle(n) (2017) p. 12
12. Oma (2014) p. 13
13. Herfstlied (2015) p. 14
14. Ons robijnen huwelijk (2017) p. 15
15. Epigram (2019) p. 17
16. Onaanvaardbaar sterven (2019) p. 18
17. Pulku's Ellen (2020/21) p. 19
18. Haar laatste douche (2021) p. 24
19. Late zon (2021) p. 25
20. Met “Lola” op de
Parnassus 21. Inhoud 22. Colofon (2006) p. 26
p. 29
p. 31
28
29Colofon
“Ellen. Liefde in verzen” werd in december
2021, het jaar waarin wij zo bijzonder
pijnlijk afscheid hebben moeten nemen van onze
geliefde Ellen, in eigen beheer uitgegeven.
De oplage omvat slecht 10 exemplaren, waarvan
dit nummer is.
31

Straten van Amsterdam
De grachten, natte klinkers en het zwiepende licht van voorbijrijdende fietsen. Amsterdam vormt het levendige decor voor observaties over drukte, eenzaamheid en de kleine toevalligheden van het stadsleven. Een beeld en een vers, samen vastgelegd in het moment.

Woorden en stillevens
Soms vertelt een foto een half gedicht en vullen een paar regels de rest aan. Hier krijgen losse gedachten een plek, vastgepind op papier of gevangen in een vluchtig shot. Een rommelkamer vol herinneringen en ongepolijste impressies.

Vergankelijkheid en stilte
Bij de bovenstaande foto hoort deze geïntegreerde pulku:
Inval
Haar zonnige blik
vult de kamer met een gloed
waarin zij herleeft
De wisseling van seizoenen, het vallen van bladeren en de stilte die volgt wanneer de wereld even vertraagt. Gedichten over tijd die wegglijdt en de schoonheid die schuilt in vergankelijkheid, zonder haast en puur voor het gevoel.
Maak jouw eigen website met JouwWeb